آن ، بدبين شده بودند ، همه احساس آرامش كردند كه فصل نوى در تاريخ اسلام گشوده شده و حكومت اسلامى كه به بيراهه مىرفت هم اكنون راه اصلى خود را بازيافته است و اگر اين جمله‌هاى حساب شده نبود آرامشى در مدينه پيدا نمىشد و اى بسا هجوم به خانهء عثمان و ياران او از سوى مردم خشمگين ادامه مىيافت و خونهاى زيادى در اين راه ريخته مىشد . به هر حال ، نخست مىفرمايد : « به خدا سوگند اگر آن ( اموالى كه از بيت المال غارت شده و عطايايى كه عثمان بىحساب به اين و آن بخشيده است ) را بيابم كه كابين زنان شده يا كنيزانى با آن خريده شده باشد ( و جزو زندگى افراد شده باشد ) ، همه را قاطعانه به بيت المال باز مىگردانم ( و اجازه نمىدهم بىعدالتى سابق در جهان اسلام ادامه يابد ) ! » ( و اللّه لو وجدته قد تززّج به النّساء ، و ملك به الاماء ، لرددته ) . سپس مىافزايد : « ( ممكن است كسانى از اين كار كه ضامن اجراى عدالت است ناراحت شوند و احساس مضيقه و تنگنا كنند ، ولى اين اشتباه بزرگى است ! ) زيرا عدالت مايهء گشايش براى جامعه است و آن كس كه عدالت براى او موجب مضيقه و تنگنا گردد ظلم و ستم براى او سخت‌تر و تنگتر است ! » ( فانّ فى العدل سعة و من ضاق عليه العدل ، فالجور عليه اضيق ) . امام ( ع ) در نخستين جمله‌هاى اين كلام ، تصميم قاطع خود را براى باز گرداندن اموالى كه به ظلم از بيت المال گرفته شده است بيان مىدارد تا آن جا كه اگر اين اموال را در مصارف حسّاس و خاصّى كه مربوط به زندگى خانوادگى افراد است صرف شده باشد ، باز هم بايد به بيت المال برگردد تا مردم بدانند آنچه قبلا عمل شده قانون اسلام نبوده و الگو و سرمشقى براى آيندگان نگردد ! سپس در ذيل اين سخن ، اين تصميم قاطع را با منطق و دليل همراه مىسازد و مىفرمايد : اين مصداق روشن عدالت است كه مايهء شكوفايى جامعه و رضايت عموم مردم و خاموش شدن آتش فتنه‌هاست .